زمزمه
عليرضا توحيدي
روی میزی نشریه ای قرار دارد با کنجکاوی آن را برمی دارم «زمزمه» تاکنون این نشریه را ندیده ام با دقت آن را ورق می زنم. در حوزه ی آموزش و پرورش است. صاحب نشریه اشتیاق مرا می بیند و میگوید : به آن نیازی ندارم ببر. در خانه فرصت می کنم دقیقتر آن را بخوانم. دیگر نشریات آموزش و پرورش مثل رشد و پیوند و نگاه دولتی و وابسته به وزارتند اما صاحب امتیاز زمزمه کانون تربیت اسلامی است. نامی که چندان به گوشم آشنا نمی آید پیش از این تنها یک نشریه با رویکرد آموزش و پرورش و غیردولتی دیده ام. «قلم معلم» که صاحب امتیاز آن انجمن صنفی معلمان است. سرشار از شور و حرارت و فریاد .نامه ای به قلم معلم مینویسم اما یکی دو روز بعد خبر بسته شدن این نشریه به گوش میرسد .اما زمزمه فریاد ندارد مثل صدای رودخانه ای که آرام می گذرد انسان را به آرامش میرساند . به گمانم
اگر هزار شماره ی آن هم چاپ شود فردی را ناراحت نکند.تعدادی از طالبم را که راجع به مسائل آموزش و پرورش است را روی سی دی می
ریزم و به همراه نامه ای برای زمزمه می فرستم. چندی بعد در مدرسهام که تلفن همراهم به صدا درمیآید می گوید فرشیدی هستم از نشریه زمزمه ، مطالبتان رسید تشکر میکنم. نامش و صدایش برایم آشناست. می گوید وزیر سابق آموزش و پرورشم. میگویم دیگر وزیران بعد از پایان وزارت با تعلیم و تربیت وداع میکنند. می گوید من از زمان رجایی آمده ام و دغدغه ی اصلی من آموزش و پرورش است و بعد ادامه می دهد که مطالب جدیدت را برای زمزمه بفرست. می گویم مطالبم روی وبلاگ هست. با ذکر منبع از آن استفاده کنید. اما وزیر سابق اصرار دارد مطالب به صورت نامه یا دورنگار ارسال شود. بسیاری گمان می برند اینگونه اعتبار نوشته بیشتر است .