بهشت پنهان

عليرضا توحيدي

روی میزی نشریه­ ای قرار دارد با کنجکاوی آن را برمی­ دارم «زمزمه» تاکنون این نشریه را ندیده ­ام با دقت آن را ورق می­ زنم. در حوزه­ ی آموزش و پرورش است. صاحب نشریه اشتیاق مرا می­ بیند و می­گوید : به آن نیازی ندارم ببر. در خانه فرصت می­ کنم دقیق­تر آن را بخوانم. دیگر نشریات آموزش و پرورش مثل رشد و پیوند و نگاه دولتی و وابسته به وزارتند اما صاحب امتیاز زمزمه کانون تربیت اسلامی است. نامی که چندان به گوشم آشنا نمی­ آید پیش از این تنها یک نشریه با رویکرد آموزش و پرورش و غیردولتی دیده ­ام. «قلم معلم» که صاحب امتیاز آن انجمن صنفی معلمان است. سرشار از شور و حرارت و فریاد .نامه­ ای به قلم معلم می­نویسم اما یکی دو روز بعد خبر بسته شدن این نشریه به گوش می­رسد .اما زمزمه فریاد ندارد مثل صدای رودخانه ­ای که آرام می­ گذرد انسان را به آرامش می­رساند . به گمانم

اگر هزار شماره ­ی آن هم چاپ شود فردی را ناراحت نکند.تعدادی از طالبم را که راجع به مسائل آموزش و پرورش است را روی سی دی می­

ریزم و به همراه نامه­ ای برای زمزمه می­ فرستم. چندی بعد در مدرسه­ام که تلفن همراهم به صدا درمی­آید می­ گوید فرشیدی هستم از نشریه زمزمه ، مطالبتان رسید تشکر می­کنم. نامش و صدایش برایم آشناست. می­ گوید وزیر سابق آموزش و پرورشم. می­گویم دیگر وزیران بعد از پایان وزارت با تعلیم و تربیت وداع می­کنند. می­ گوید من از زمان رجایی آمده ­ام و دغدغه­ ی اصلی من آموزش و پرورش است و بعد ادامه می­ دهد که مطالب جدیدت را برای زمزمه بفرست. می­ گویم مطالبم روی وبلاگ هست. با ذکر منبع از آن استفاده کنید. اما وزیر سابق اصرار دارد مطالب به صورت نامه یا دورنگار ارسال شود. بسیاری گمان می­ برند اینگونه اعتبار نوشته بیشتر است .