در انتصاب روسای هیأت‌های ورزشی نباید سیاسی‌کاری شود
در گفتگو با حسن فتاحی رئیس پیشین اداره تربیت بدنی کاشان
در انتصاب روسای هیأت‌های ورزشی نباید سیاسی‌کاری شود
کلاس ششم ورزش تنیس روی میز در باشگاه شاهین با آقای فدوی شروع کردم.
در شرایط سنی 13 تا 14 سالگی قهرمان پینگ‌پنگ کاشان شدم. بعد از آن با پیشنهاد آقای مقامی دومیدانی را شروع کردم که در سال 1352 قهرمان جوانان ایران شدم در رشته پرش طول و مقام اول مسابقات پرش طول مسابقات استان مرکزی را بدست آوردم و در مسابقات کشوری در مشهد مقام دوم را به دست آوردم. با توجه به جهش بلندی که داشتم توانستم در والیبال هم موفق باشم و در 24 سالگی با پیشنهاد مرحوم استاد پرتو رحمت الله علیه و همچنین آقای عمرانی مسئول تربیت بدنی کاشان شدم.
* اهمیت ورزش از نظر علمی را چگونه بیان می‌کنید؟
الان همه دنیا صنعتی شده است و صنعت با علم عجین است. بالطبع آن ورزش هم باید با علم همراه باشد. در غیر این صورت در خیلی از زمینه‌ها عقب هستیم. دنیا به این نتیجه رسیده است که ورزش هم باید علمی باشد.
* به نظر شما علم ورزش در ورزش کشور چند درصد دخالت دارد؟
به نظر من فقط 5 تا 10 درصد علم ورزش همراه ورزش کشور ما است. یکی از مهم‌ترین مشکلات اساسی ورزش، خصوصاً فوتبال همین مسئله است، از لحاظ علمی به هیچ وجه کار نشده است.
سطح علم در میان ورزشکاران هم درصد پائینی است. ما در ورزش از لحاظ استعداد و فیزیک بدنی حرف برای گفتن داریم. اما در قسمت آموزش و علم ورزش و تحصیلات ورزشکاران دچار مشکل هستیم.
* آیا وضعیت ورزش در کلان مورد قبول شما است؟
بله، وضعیت موجود مورد قبول است و اگر تعاملی بین ارگان‌ها و نهادها انجام بشود با وضعیت موجود خیلی می‌توانیم استفاده ببریم، ولی متأسفانه تعاملی برقرار نیست.
* چه کسی باید این تعامل را ایجاد کند؟
این تعامل را باید معاون ریاست جمهوری به وجود بیاورد. ایشان رئیس ورزش مملکت است. این امکاناتی که در شهرستان‌ها و استان‌ها وجود دارد در گذشته نبوده است.
این نیروی متخصص در گذشته نبود. از این افراد استفاده نمی‌شود و اگر هم بشود صحیح نمی‌شود. اگر هر کسی در جای خودش باشد، خیلی می‌توانیم از امکانات موجود استفاده کنیم.
* به نظر شما آیا ورزش در اولویت برنامه‌های دولت هست؟
از نظر حرفی، هست ولی از نظر عملی خیر. از نظر عملی باید بیشتر کار بشود. تربیت بدنی و ورزش از بسیاری از مشکلات حوزه اجتماعی و سلامت می‌تواند پیشگیری کند.
اگر تعاملی وجود داشته باشد و این سرمایه و اعتبار به ورزش تزریق شود و به وسیله ورزش از اعتیاد و مشکلات دیگر جلوگیری کنیم، یک فرد از بسیاری از هزینه‌های درمان که بعضاً هم جواب نمی‌دهد، جلوگیری کرده‌ایم.
* ورزش آموزش و پرورش و دانشگاهها را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
در هر دو قسمت ضعیف هستیم. میدان برای فعالیت بسیار وسیع است، برنامه‌ریزی صحیح وجود ندارد. طرحی را در 20 سال پیش ارائه دادم –طرح شهید ماندگاری- که آموزش و پرورش در محلات پرجمعیت که کلوپ ورزشی دارد هر رشته ورزشی را به صورت مجزا با حضور معلم ورزش دلسوز و با استعداد بگذارد و بچه‌های ابتدایی از همان کلاس اول استعدادیابی شوند و در همان رشته ورزشی تعلیم ببینند. با هزینه کم و امکانات کم و راندمان بالا که در ابتدا خیلی خوب جواب داد که می‌توانست تیم شهر از این طریق تغذیه شود. که بابت این طرح، وزیر وقت با یک گروه مرا تشویق کرد.
بچه سه ماهه در آلمان شنا می‌کند که اگر در ایران این را مطرح کنیم به ما می‌خندند در صورتی که در ایران هرچه زنگ تفریح است می‌گویند بدهید به معلم ورزش.
* به نظر شما ارزش در ورزش چیست؟
ارزش در ورزش ادب است. متانت و تواضع است. هرکس این خصلت‌ها را داشته باشد می‌تواند به ارزش‌های والای انسانی‌اش برسد.
ارزش در ورزش اهمیت بیشتری دارد تا سایر موارد و این در ادب افراد یافت می‌شود. با ورزش همه چیزی را می‌توان به دست آورد. هر چیزی را در جامعه و زندگی می‌توان با ورزش به دست آورد. ورزش لزوماً نباید ورزش قهرمانی باشد. ورزش همگانی برای به دست آوردن سلامت است که همه چیز را به همراه خود می‌آورد.
* جایگاه ورزش کاشان چگونه است و با توجه به امکانات موجود این جایگاه کجاست؟
امروزه هر روزی را باید با خودش مقایسه کرد. امکاناتی که الان هست با گذشته اصلاً قابل مقایسه نیست. همین باشگاه تختی زمانی انبار بود و اصلاً امکاناتی نبود.
فرق الان با گذشته در این است که تعصباتی که در گذشته وجود داشت الان نیست. و این خصیصه تا تیم ملی هم رسوخ کرده است و در آنجا هم دیده می‌شود.
زمانی اگر کسی عضو تیم ملی می‌شد تمام سرمایه و دارایی و وجود خود را در اختیار ورزش می‌گذاشت. اما الان برعکس این است. یکی از دلائل افت ورزش ما در بعضی از رشته‌ها در سطح تیم ملی از دست دادن تعصب است.
جایگاه کاشان نیز در ورزش همین است هرچند که در بعضی رشته‌ها خیلی پیشرفت کرده‌ایم ولی تعصب گذشته را نداریم. اگر پیشرفت هم در بعضی موارد هست دلیل آن تعصبی است که بچه‌های شهر دارند.
* چه راهکاری برای ایجاد انگیزه و تعصب وجود دارد؟
تشویق ورزشکاران امروزه خیلی مهم است. هدایت هم مهم است.
گاهی مواقع می‌بینم برای بازی یک ورزشکار بیرون از کاشان دویست میلیون تومان می‌دهند ولی ایشان حاضر است با 50 میلیون در شهر خودش باشد. وظیفه ما این است که ایشان را جذب کنیم.
باید فرهنگ‌سازی بشود اگر یک آقا و پیشنماز در مسجدی اعلام کنند که ورزش خوب است این می‌شود کمک. در فرهنگ‌سازی از جامعه روحانیت خیلی انتظار دارم.
ورزشکاران به آن صورت حمایت نمی‌شوند و فقط عده‌ای خاص آن هم در مرکزکه پول‌های کلانی می‌گیرند که آن هم از بیت‌المال است و آن هم مسئله شرعی دارد و باید جوابگو باشند. پول‌های کلانی داده می‌شود و معلوم نیست چه جوری داده می‌شود.
من بارها تقاضا کردم مصاحبه مطبوعاتی و تلویزیونی داشته باشم، اجازه نمی‌دهند. می‌دانند که اگر این حرف‌ها را بزنیم مملکت برهم می‌ریزد. این پول بیت‌المال است که می‌دهند.
آقای پایدار قهرمان آسیا شده است. زندگیش را روی این کار گذاشته است اگر ما حمایت نکنیم جایی دیگر او را جذب می‌کنند. پس یک جاهایی را باید مردم و مسئولین کمک کنند.
مسئولین سر تمرین ورزشکاران حاضر شوند. واجب نیست که حتماً دعوتشان کنیم تا در میادین ورزشی حاضر شوند.
شما یک مسئول را معرفی کن که خودش آمده باشد و سراغ یک عضو تیم ملی شهرمان را بگیرد و بگوید که می‌خواهم ببینم چکار می‌کند.
* تعریف آقای فتاحی از مدیریت ورزش چیست؟
مدیریت ورزش یکی از مسائلی است که من خودم در سطح مملکت بحث دارم. چون یک عده‌ای قبول دارند که مدیریت‌های صنعتی هم می‌توانند مدیر ورزشی هم باشند و این یک نظر است ولی نظر من این است که مدیر ورزشی بایستی هم تجربه داشته باشد و هم دارای روابط عمومی قوی باشد و هم از نظر علمی قابل توجه باشد. اگر این سه خصیصه را در یک فرد یکجا داشته باشیم می‌تواند مدیر ورزشی خوبی باشد.
ولی اکثر آقایان که در رأس هستند نظرشان مورد اول است که مدیر صنعتی می‌تواند مدیر ورزشی باشد در حالی که اینگونه نیست.
* همین وضعیت را در کاشان در بین هیأت‌های ورزشی چگونه ارزیابی می‌کنید؟
اشخاصی که من می‌شناسم فکر می‌کنم در ایران، بهترین شهریم. البته به صورت نسبی. افرادی که انتخاب شده‌اند و من می‌شناسم به نسبت سایر شهرستان‌ها افراد باتجربه و باعلم هستند و کار مدیریتی کرده‌اند. صد درصد نیست ولی به نسبت در کاشان بهتر از جاهای دیگر است. و باید بازهم بهتر از این باشد.
*به نظر شما وظیفه یک هیأت ورزشی چیست؟
اول آن که هر کسی می‌آید و رئیس هیأت می‌شود حتماً باید عاشق باشد و عشق داشته باشد. اگر چنین نباشد و تنها به عنوان یک رئیس هیأت باشد، فکر می‌کنم گناه کرده است.
وظیفه مدیر هیأت خیلی سنگین است. یعنی بعد از رئیس اداره حتی از بعضی معاونین اداره هم کارش مهمتر است. با همه قشری باید سر و کله بزند. نوجوان دارد، جوان، دختر، پسر، بزرگسال، پیر، مسابقات برون مرزی و داخلی و کشوری دارد. اگر ایشان عشق نداشته باشد نمی‌تواند موفق باشد.
هر کسی نمی‌تواند وارد عرصه شود و مدیریت ورزش کند.
* کسوت در ورزش چه جایگاهی دارد؟
می‌گویند گذشته چراغ راه آینده است. ما خیلی درس‌ها را می‌توانیم بگیریم. از پیشکسوت‌های ورزشمان. اکثر قدیمی‌ها خوب هستند به غیر از عده‌ای معدود که لغزش داشته‌اند.
ایشان چراغ راه ما هستند. ما اگر از تجربه ایشان به اضافه علم کنونی استفاده کنیم، می‌توانیم پیشرفت خوبی داشته باشیم. اگر در ورزش کسوت ورزشکاران را در نظر نگیریم می‌تواند فاجعه باشد. پیشکسوتان سرمایه‌های ورزش هستند. حتماً باید از ایشان استفاده کنیم. متأسفانه در کاشان جایگاهی ندارند. خصوصاً در هیأتی که بنده خدمتگذاری می‌کنم.
* چرا؟
ضعف خود ما است. ضعف روسای قبلی است. ضعف مدیران قبلی هیأت است. ضعف اداره است. ایشان حتماً باید جایگاه ویژه‌ای داشته باشند.
* وظیفه متولی ورزش شهرستان در قبال هیأت‌های ورزشی چیست؟
با توجه به این که من هم مسئول بوده‌ام کار سختی است. اولین وظیفه تعامل است. تحت هر شرایطی باید با رئیس هیأت تعامل داشته باشد. دوم این که یک هماهنگ کننده بین همه هیأت‌ها باشد و بین روسای هیأت‌ها و مسئولین بالاتر نقش یک رابط داشته باشد. که این هماهنگی و تعامل خیلی مهم است.
باید به رئیس هیأت اختیارات هم بدهند که این هم خیلی مهم است و بعد هم ارزیابی هیأت را داشته باشد.
اداره باید برای روسای هیأت‌ها اساسنامه داشته باشد و از ایشان باید بخواهد که برای مدت پنج سال آینده چه برنامه‌ای دارید و در به چه جایگاهی برسید. این هم راهکار است و اداره باید مشاوره بدهد و اگر آن مسئول نتوانست در راستای اهداف تعیین شده حرکت کند مورد بازخواست قرار بگیرد.
* آیا روسای هیأت‌هایی که انتصاب می‌شوند به نظر شما توجیه می‌شوند که چه مسئولیتی را عهده‌دار می‌شوند و آیا وظیفه ایشان ابلاغ می‌شود؟
اگر توجیح شوند می‌توانند موفق باشند و من بعید می‌دانم که توجیح شوند. چون بیشتر مدیریت صنعتی هستند و من شخصاً این را قبول ندارم ولی در هر حال ایشان توجیح بشوند و چنانچه توجیح‌پذیر و مسئولیت‌پذیر باشند، می‌توانند موفق باشند.
الان نمونه آن را داریم. مثلاً رئیس فدراسیون کشتی یک مدیریت صنعتی است و هیچ سنخیتی وجود ندارد ولی چون مدیریت فدراسیون والیبال را داشته‌اند تا حدودی می‌تواند موفق باشند.
* آیا ورزش یک امر سیاسی است؟
از نظر شخصی من به صورت صد در صد یک امر سیاسی است. هرکسی از لحاظ فکری باید سیاسی کار باشد، ولی آن را در ورزش نباید دخالت بدهد، تا خدای نکرده حقی از کسی ضایع بشود ولی خودش باید سیاسی‌کار باشد.
* عجین شدن سیاست با ورزش به نفع ورزش است یا به ضرر آن؟
اگر عجین باشد به ضرر ورزش است، من مخالف اعمال سلایق سیاسی در ورزش هستم.
* وظیفه متولی ورزش در قبال عملکرد هیأت‌ها چگونه است؟
اگر نظارت کامل بشود و اداره از هیأت‌ها بیلان کار بخواهد و وضعیت هر هیأتی بررسی شود، می‌تواند هیأت موفق باشد و هم اداره. و باید این کار انجام بگیرد. باید به مدیران هیأت‌ها، وقت و زمان و برنامه داده شود و بعداً نتیجه از او خواسته شود.
* یکی از مشکلات هیأت‌ها که بعضاً از طرف مسئولین هیأت‌ها مطرح می‌شود کمبود اعتبارات ورزشی و بالطبعِ آن بسته بودن دست آنها است، نظر شما چیست؟
من با این عقیده مخالف هستم. خدا حضرت امام را رحمت کند. ایشان فرمود اگر مشکل وجود نداشته باشد که شما بیائید یک کاری انجام بدهید مثل روح‌هایی هستید که در قبرستان هستند، دیگر احتیاج به شخص ندارد.
مهم این است که اگر پول و سرمایه نداشتی کاری انجام شود. باید با مشکلات دست و پنجه نرم کرد. وقتی پول به اداره دادند دیگر احتیاجی به من مسئول نیست.
البته لازم به ذکر است منظور این نیست که حقی ضایع شود. پولی که گرفته شود می‌باید به هیأت‌ها اختصاص داده شود.
* با توجه به هزینه‌های ورزش و با توجه به عدم فرهنگ حمایتی از ورزش و علیرغم وجود بنگاه‌های اقتصادی، فکر می‌کنید تکلیف یک رئیس هیأت چیست؟
قبلاً هم اشاره کردم باید بحث حمایت از ورزش توسط جامعه روحانیت فرهنگ‌سازی شود و جامعه روحانیت در این زمینه باید به مدد ورزش بیاید. بنده شخصاً این اقدام را می‌کنم و در جاهای مختلف این قدر حرف می‌زنم تا بالاخره یک نفر پیدا شود تا به ورزش کمک کند.
شاید اعزام یک تیم در حد توان اداره نباشد. هیأت باید خودش کمک کند. باید برود و اسپانسر پیدا کند. من حتی به عملکرد امام جماعت اداره هم نگاه دارم. ایشان باید هر شب به یکی از مساجد برود و محیط را بسازد. اگر هر شب به یکی از مساجد رفته بود تا به حال تمام مساجد را رفته بود. وظیفه مهمی را عهده‌دار است. در این همه مسجد 20 تا 30 نفر ورزشیار هم پیدا بشود، کافی است. البته در نوع برخورد خود باید به گونه‌ای عمل کنند که شخصیت مدیران ورزشی هم زیر سوال نرود که به شخصه از این موضوع دفاع می‌کنم.
من با توجه به این که تا به حال ظرف مدت این شش‌ماه پول زیادی را به هیأت تزریق کردم ولی خود را موفق نمی‌دانم و به آنچه که می‌خواهم نرسیده‌ام. کمتر خودم را وقف هیأت کرده‌ام ولی بایستی این اتفاق بیافتد و مطمئن هستم که می‌شود و اداره هم کمک کنند.
* با توجه به موانع و مشکلات موجود، آقای فتاحی برای چه مسئولیت هیأت والیبال را قبول کرده است؟
من به لحاظ دینی که به گردن داشتم و مدتی هم هیأت والیبال مسئول نداشت و حیف دیدم و علیرغم سختی و مشکل بودن این کار را قبول کردم. و هر وقت هم که نتوانم آن را رها خواهم کرد.
* وضعیت والیبال کاشان چگونه ارزیابی می‌کنید؟
هنوز به نقطه دلخواه نرسیده‌ایم. به جز تیم سوپر لیگی‌مان ما در پایه ضعیف هستیم و وقت و انرژی خود را برای چهار کانون صرف کرده‌ام که آن را از دبستان‌های کاشان با استعدادیابی شروع کردیم تا انشاءالله 4 تا 5 سال دیگر جوابگو باشد. چون پشتوانه برای تیم سوپرلیگ نداشتیم.
* گاهی باشگاههایی به سراغ ورزشکاران می‌آیند و ایشان را جذب می‌کنند. ورزشکارانی که در هیأت‌های ورزشی استعدادیابی، پرورش و آموزش دیده‌اند. آیا باشگاهها دین و تعهدی به گردن هیأت ندارند؟
در جلسه‌ای که با مسئولین فدراسیون داشتیم این موضوع پیشنهاد شد و خوشبختانه قبول شد که از این به بعد هر فرد ورزشکار هیأت که با باشگاهها قراردادی می‌بندد آن باشگاه 2درصد از قرارداد ایشان را به هیأت بدهد. یعنی زحمات کشیده شده برای ایشان بدینوسیله جبران شود. چون رسیدن ورزشکار به این دوران با پول بیت‌المال و دولت بوده است.
یکی از صحبت‌هایی هم که من دارم در خصوص سالن تختی است. که مال همه مردم است ولی یک عده خاص می‌توانند از آن استفاده کنند.
و اگر این برگشت 2 درصد صورت بگیرد می‌تواند کمکی برای هیأت باشد تا هیأت بتواند ورزشکاران بیشتری را پرورش بدهد. باید اداره این بحث را پیگیری کند و به هیأت‌ها بخشنامه کند.
به طور مثال آقای غفور یا پایدار که از هیأت یا باشگاهی رشد کرده و به این درجه رسیده‌اند از امکانات شهر و باشگاه اولیه خود استفاده کرده است و الان می‌بایست برای او برگشت داشته باشد.
* برنامه شما در خصوص هیأت والیبال چیست تا به جایگاه اصلی برسد؟
من در جلسه و نشست اول خواستم که چهار سال باید به من مهلت بدهید. در این شش‌ماهه 4 کانون والیبال را پایه‌ریزی کردیم که در طول سال فعالیت دارند. متأسفانه بیشتر کانون‌ها فقط در تابستان است که ما آمدیم این را به صورت سالیانه توسعه دادیم و خرج آن را می‌دهیم و سرمایه‌گذاری کردیم.
اگر این کانون‌ها ادامه داشته باشد و از آن حمایت شود، انشاءالله 4 سال دیگر ثمره آن را خواهیم دید که اخیراً با توجه به اعزام 2 نفر از افرادی که استعدادیابی کردیم و به فدراسیون معرفی کردیم که فدراسیون ایشان را پذیرفته است که از همین کانون‌ها آنها را پیدا کردیم.
البته نقطه ضعف ما در والیبال بانوان است که هنوز نتوانسته‌ایم کاری شایسته انجام بدهیم ولی در آینده نزدیک برای بانوان هم کانونی را تشکیل خواهیم داد.
* به نظر شما روسای هیأت‌های ورزشی که به صورت افتخاری مسئولیت هیأت را قبول می‌کنند آیا برای این مسئولیت نباید تحقیق کنند؟
ایشان حتماً باید تحقیق داشته باشند و هم توجیح شوند و توجیح‌پذیر باشند. چرا که شاید قبل از قبول کردن این مسئولیت در مرحله تحقیق به این نتیجه برسند که به درد این کار نمی‌خورد و آن را قبول نکند.
باید به سراغ مسئولین قبلی و ورزشکاران برود و نقطه نظرات ایشان را مدنظر قرار دهد. تجزیه و تحلیل کند و به نظر من اگر خیلی از ایشان تحقیق داشته باشند مسئولیت هیأت را نمی‌پذیرند.
به نظر من مسئولینی که درهیأت‌ها گمارده می‌شوند حتماً باید به صورت انتصابی باشد نه انتخابی و حتی در سطح استان و کشور هم که به صورت انتخابی انجام می‌شود بعداً دچار مشکل می‌شوند. ولی در انتصاب اداره باید علم و تجربه و علاقمندی فرد مورد نظر را بررسی نماید.
* ریاست وقت اداره آقای فتاحی را با هر سابقه و تجربه کنار می‌گذارد. نظر شما چیست؟
من آن روز که رفتم هیچ واکنشی نشان ندادم، اگر کسی اعتقاد به نظام دارد باید اینگونه باشد. چون من انتصابی بوده‌ام و امروز به من گفته‌اند که بیا و فردا به من می‌گویند که برو و من هم رفتم. رئیس اداره در موقع انتصاب ضمن ارائه رهنمود زمانی را هم برای ایشان رقم بزند و از ایشان عملکرد درخواست نماید. ولی نباید سیاست را در این امر دخیل نمایند.
در انتصاب روسای هیأت‌های ورزشی نباید سیاسی‌کاری باشد و همچنین نباید پیشنهاد یک مقام سیاسیِ بالاتر باشد که فلانی را بگذارید. چرا که باید شناخت کامل از ایشان وجود داشته باشد و جایگاه ایشان را بدانیم که آیا به درد این کار می‌خورد یا نه.
* البته این پذیرش شما دلیلی بر ورزشکار بودن شما نیست؟
حتماً اگر اشکالی وجود دارد چون ورزشی نیستند. این نقطه نظر نظام است. مبنی بر انتصاب مدیران صنعتی که من شخصاً با آن مخالف هستم. وقتی مدیریت صنعتی شد جابجایی آن هم سخت می‌شود، نمی‌خواهد برود.
در دانشگاه هم همینطور بود. به من گفتند تا عید. و من گفتم دست شما درد نکند. اگر رودربایستی را کنار بگذارید و مثل امام و مقام معظم رهبری عمل کنند. مثل ریاست جمهوری، در عزل و نصب مسئولین هیأت‌ها نباید رودربایستی داشته باشیم. ، مردم کار می‌خواهند و باید کار انجام داد. هرکس کاری می‌تواند بکند بسم‌الله
یکی از مشکلات عمده ما رودربایستی است که باید حل شود.
* مدیرانی هستند که عمل آنچنانی ندارند صرفاً یا بر اثر مسائل سیاسی و یا بر اثر کسوت در مقام خود ماندگار شده‌اند و حاضر به کناره‌گیری نیستند، نظر شما در این خصوص چیست؟
چون یکی از طرفین سیاسی کاری کرده است که مسئول بالاتر ایشان سیاسی کاری کرده است و آن هم گناه می‌کند، عرض کردم اشخاص باید سیاسی باشند ولی سیاست را در حوزه کار با مردم دخالت ندهند. اگر این اتفاقات بیافتد ضربه به مردم می‌زند، باید جلوی آن را بگیریم.
من اگر درخط طرف نباشم و ایشان را می‌خواهم جابجا کنم، خودم را جابجا می‌کنند! این یکی از مشکلات نظام است.
* با این جمله موافقید که ورزش یک نردبان است؟
برای همه جا بله. خصوصاً اگر در ورزش سلامت و تواضع داشته باشید به همه جا می‌رسید.
* فکر نمی‌کنید این نردبان به اشتباه زیر پای کسی قرار بگیرد خطرناک است؟
دقیقاً، همینگونه است. البته اداره تربیت بدنی در قبال این موضوع مسئول است. چون شما این موقعیت را در اینجا به دست آورده‌اید. وقتی من رئیس هیأت والیبال می‌شوم و وارد سالنی می‌شوم که 3000 نفر تماشاچی دارد این پله ترقی می‌شود. اگر این واگذاری درست نباشد، ظلم کرده‌ام.
*آیا قوانین قانون اساسی در حوزه ورزش پیاده می‌شود؟
قانون اساسی بسیار خوب گفته است. می‌گوید که ورزش و آموزش و پرورش برای همه مردم رایگان است و آن را صریح گفته است. ولی ماده 88 که متأسفانه در دولت‌های قبلی از مجلس گذرانده شد، تفسیر غلطی صورت گرفت.
خصوصی‌سازی این نیست که باشگاهی که مال بیت‌المال است و با پول بیت‌المال ساخته شده است ما بیاییم و آن را کرایه بدهیم و آن را بدهیم به عده‌ای خاص از آن استفاده کنند و دولت هم نظر مساعد داشته باشد.
حتی این که اداره تربیت بدنی هم وارد عمل شده است و بابت اجاره اماکن شهریه می‌گیرد جای بحث دارد. اداره ممکن است که اگر خودش این کار را نکند، فرد دیگری وارد عمل بشود و ضرر بیشتری را داشته باشد. باشگاهی که به فرد عادی کرایه داده می‌شود ایشان دیگر فکر مردم نیست و فکر خودش است و درست هم همین است و او می‌خواهد استفاده کند. اگرچه کار اداره تربیت بدنی هم صحیح نیست ولی در هر حال از بین بد و بدتر باید بد را انتخاب کرد.
در انتصاب روسای هیأت‌های ورزشی نباید سیاسی‌کاری شود
کلاس ششم ورزش تنیس روی میز در باشگاه شاهین با آقای فدوی شروع کردم.
در شرایط سنی 13 تا 14 سالگی قهرمان پینگ‌پنگ کاشان شدم. بعد از آن با پیشنهاد آقای مقامی دومیدانی را شروع کردم که در سال 1352 قهرمان جوانان ایران شدم در رشته پرش طول و مقام اول مسابقات پرش طول مسابقات استان مرکزی را بدست آوردم و در مسابقات کشوری در مشهد مقام دوم را به دست آوردم. با توجه به جهش بلندی که داشتم توانستم در والیبال هم موفق باشم و در 24 سالگی با پیشنهاد مرحوم استاد پرتو رحمت الله علیه و همچنین آقای عمرانی مسئول تربیت بدنی کاشان شدم.
تا سال 1359 و یک سال هم رئیس سازمان زمین‌شهری بودم این بود که شدیم جوان‌ترین رئیس تربیت‌بدنی. کماکان از سال 1372 تا سال 1388 مسئول تربیت بدنی دانشگاه آزاد اسلامی کاشان بودم. الان هم به عنوان مسئول هیأت والیبال کاشان در خدمت شما هستم.
* اهمیت ورزش از نظر علمی را چگونه بیان می‌کنید؟
الان همه دنیا صنعتی شده است و صنعت با علم عجین است. بالطبع آن ورزش هم باید با علم همراه باشد. در غیر این صورت در خیلی از زمینه‌ها عقب هستیم. دنیا به این نتیجه رسیده است که ورزش هم باید علمی باشد.
* به نظر شما علم ورزش در ورزش کشور چند درصد دخالت دارد؟
به نظر من فقط 5 تا 10 درصد علم ورزش همراه ورزش کشور ما است. یکی از مهم‌ترین مشکلات اساسی ورزش، خصوصاً فوتبال همین مسئله است، از لحاظ علمی به هیچ وجه کار نشده است.
سطح علم در میان ورزشکاران هم درصد پائینی است. ما در ورزش از لحاظ استعداد و فیزیک بدنی حرف برای گفتن داریم. اما در قسمت آموزش و علم ورزش و تحصیلات ورزشکاران دچار مشکل هستیم.
* آیا وضعیت ورزش در کلان مورد قبول شما است؟
بله، وضعیت موجود مورد قبول است و اگر تعاملی بین ارگان‌ها و نهادها انجام بشود با وضعیت موجود خیلی می‌توانیم استفاده ببریم، ولی متأسفانه تعاملی برقرار نیست.
* چه کسی باید این تعامل را ایجاد کند؟
این تعامل را باید معاون ریاست جمهوری به وجود بیاورد. ایشان رئیس ورزش مملکت است. این امکاناتی که در شهرستان‌ها و استان‌ها وجود دارد در گذشته نبوده است.
این نیروی متخصص در گذشته نبود. از این افراد استفاده نمی‌شود و اگر هم بشود صحیح نمی‌شود. اگر هر کسی در جای خودش باشد، خیلی می‌توانیم از امکانات موجود استفاده کنیم.
* به نظر شما آیا ورزش در اولویت برنامه‌های دولت هست؟
از نظر حرفی، هست ولی از نظر عملی خیر. از نظر عملی باید بیشتر کار بشود. تربیت بدنی و ورزش از بسیاری از مشکلات حوزه اجتماعی و سلامت می‌تواند پیشگیری کند.
اگر تعاملی وجود داشته باشد و این سرمایه و اعتبار به ورزش تزریق شود و به وسیله ورزش از اعتیاد و مشکلات دیگر جلوگیری کنیم، یک فرد از بسیاری از هزینه‌های درمان که بعضاً هم جواب نمی‌دهد، جلوگیری کرده‌ایم.
* ورزش آموزش و پرورش و دانشگاهها را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
در هر دو قسمت ضعیف هستیم. میدان برای فعالیت بسیار وسیع است، برنامه‌ریزی صحیح وجود ندارد. طرحی را در 20 سال پیش ارائه دادم –طرح شهید ماندگاری- که آموزش و پرورش در محلات پرجمعیت که کلوپ ورزشی دارد هر رشته ورزشی را به صورت مجزا با حضور معلم ورزش دلسوز و با استعداد بگذارد و بچه‌های ابتدایی از همان کلاس اول استعدادیابی شوند و در همان رشته ورزشی تعلیم ببینند. با هزینه کم و امکانات کم و راندمان بالا که در ابتدا خیلی خوب جواب داد که می‌توانست تیم شهر از این طریق تغذیه شود. که بابت این طرح، وزیر وقت با یک گروه مرا تشویق کرد.
بچه سه ماهه در آلمان شنا می‌کند که اگر در ایران این را مطرح کنیم به ما می‌خندند در صورتی که در ایران هرچه زنگ تفریح است می‌گویند بدهید به معلم ورزش.
* به نظر شما ارزش در ورزش چیست؟
ارزش در ورزش ادب است. متانت و تواضع است. هرکس این خصلت‌ها را داشته باشد می‌تواند به ارزش‌های والای انسانی‌اش برسد.
ارزش در ورزش اهمیت بیشتری دارد تا سایر موارد و این در ادب افراد یافت می‌شود. با ورزش همه چیزی را می‌توان به دست آورد. هر چیزی را در جامعه و زندگی می‌توان با ورزش به دست آورد. ورزش لزوماً نباید ورزش قهرمانی باشد. ورزش همگانی برای به دست آوردن سلامت است که همه چیز را به همراه خود می‌آورد.
* جایگاه ورزش کاشان چگونه است و با توجه به امکانات موجود این جایگاه کجاست؟
امروزه هر روزی را باید با خودش مقایسه کرد. امکاناتی که الان هست با گذشته اصلاً قابل مقایسه نیست. همین باشگاه تختی زمانی انبار بود و اصلاً امکاناتی نبود.
فرق الان با گذشته در این است که تعصباتی که در گذشته وجود داشت الان نیست. و این خصیصه تا تیم ملی هم رسوخ کرده است و در آنجا هم دیده می‌شود.
زمانی اگر کسی عضو تیم ملی می‌شد تمام سرمایه و دارایی و وجود خود را در اختیار ورزش می‌گذاشت. اما الان برعکس این است. یکی از دلائل افت ورزش ما در بعضی از رشته‌ها در سطح تیم ملی از دست دادن تعصب است.
جایگاه کاشان نیز در ورزش همین است هرچند که در بعضی رشته‌ها خیلی پیشرفت کرده‌ایم ولی تعصب گذشته را نداریم. اگر پیشرفت هم در بعضی موارد هست دلیل آن تعصبی است که بچه‌های شهر دارند.
* چه راهکاری برای ایجاد انگیزه و تعصب وجود دارد؟
تشویق ورزشکاران امروزه خیلی مهم است. هدایت هم مهم است.
گاهی مواقع می‌بینم برای بازی یک ورزشکار بیرون از کاشان دویست میلیون تومان می‌دهند ولی ایشان حاضر است با 50 میلیون در شهر خودش باشد. وظیفه ما این است که ایشان را جذب کنیم.
باید فرهنگ‌سازی بشود اگر یک آقا و پیشنماز در مسجدی اعلام کنند که ورزش خوب است این می‌شود کمک. در فرهنگ‌سازی از جامعه روحانیت خیلی انتظار دارم.
ورزشکاران به آن صورت حمایت نمی‌شوند و فقط عده‌ای خاص آن هم در مرکزکه پول‌های کلانی می‌گیرند که آن هم از بیت‌المال است و آن هم مسئله شرعی دارد و باید جوابگو باشند. پول‌های کلانی داده می‌شود و معلوم نیست چه جوری داده می‌شود.
من بارها تقاضا کردم مصاحبه مطبوعاتی و تلویزیونی داشته باشم، اجازه نمی‌دهند. می‌دانند که اگر این حرف‌ها را بزنیم مملکت برهم می‌ریزد. این پول بیت‌المال است که می‌دهند.
آقای پایدار قهرمان آسیا شده است. زندگیش را روی این کار گذاشته است اگر ما حمایت نکنیم جایی دیگر او را جذب می‌کنند. پس یک جاهایی را باید مردم و مسئولین کمک کنند.
مسئولین سر تمرین ورزشکاران حاضر شوند. واجب نیست که حتماً دعوتشان کنیم تا در میادین ورزشی حاضر شوند.
شما یک مسئول را معرفی کن که خودش آمده باشد و سراغ یک عضو تیم ملی شهرمان را بگیرد و بگوید که می‌خواهم ببینم چکار می‌کند.
* تعریف آقای فتاحی از مدیریت ورزش چیست؟
مدیریت ورزش یکی از مسائلی است که من خودم در سطح مملکت بحث دارم. چون یک عده‌ای قبول دارند که مدیریت‌های صنعتی هم می‌توانند مدیر ورزشی هم باشند و این یک نظر است ولی نظر من این است که مدیر ورزشی بایستی هم تجربه داشته باشد و هم دارای روابط عمومی قوی باشد و هم از نظر علمی قابل توجه باشد. اگر این سه خصیصه را در یک فرد یکجا داشته باشیم می‌تواند مدیر ورزشی خوبی باشد.
ولی اکثر آقایان که در رأس هستند نظرشان مورد اول است که مدیر صنعتی می‌تواند مدیر ورزشی باشد در حالی که اینگونه نیست.
* همین وضعیت را در کاشان در بین هیأت‌های ورزشی چگونه ارزیابی می‌کنید؟
اشخاصی که من می‌شناسم فکر می‌کنم در ایران، بهترین شهریم. البته به صورت نسبی. افرادی که انتخاب شده‌اند و من می‌شناسم به نسبت سایر شهرستان‌ها افراد باتجربه و باعلم هستند و کار مدیریتی کرده‌اند. صد درصد نیست ولی به نسبت در کاشان بهتر از جاهای دیگر است. و باید بازهم بهتر از این باشد.
*به نظر شما وظیفه یک هیأت ورزشی چیست؟
اول آن که هر کسی می‌آید و رئیس هیأت می‌شود حتماً باید عاشق باشد و عشق داشته باشد. اگر چنین نباشد و تنها به عنوان یک رئیس هیأت باشد، فکر می‌کنم گناه کرده است.
وظیفه مدیر هیأت خیلی سنگین است. یعنی بعد از رئیس اداره حتی از بعضی معاونین اداره هم کارش مهمتر است. با همه قشری باید سر و کله بزند. نوجوان دارد، جوان، دختر، پسر، بزرگسال، پیر، مسابقات برون مرزی و داخلی و کشوری دارد. اگر ایشان عشق نداشته باشد نمی‌تواند موفق باشد.
هر کسی نمی‌تواند وارد عرصه شود و مدیریت ورزش کند.
* کسوت در ورزش چه جایگاهی دارد؟
می‌گویند گذشته چراغ راه آینده است. ما خیلی درس‌ها را می‌توانیم بگیریم. از پیشکسوت‌های ورزشمان. اکثر قدیمی‌ها خوب هستند به غیر از عده‌ای معدود که لغزش داشته‌اند.
ایشان چراغ راه ما هستند. ما اگر از تجربه ایشان به اضافه علم کنونی استفاده کنیم، می‌توانیم پیشرفت خوبی داشته باشیم. اگر در ورزش کسوت ورزشکاران را در نظر نگیریم می‌تواند فاجعه باشد. پیشکسوتان سرمایه‌های ورزش هستند. حتماً باید از ایشان استفاده کنیم. متأسفانه در کاشان جایگاهی ندارند. خصوصاً در هیأتی که بنده خدمتگذاری می‌کنم.
* چرا؟
ضعف خود ما است. ضعف روسای قبلی است. ضعف مدیران قبلی هیأت است. ضعف اداره است. ایشان حتماً باید جایگاه ویژه‌ای داشته باشند.
* وظیفه متولی ورزش شهرستان در قبال هیأت‌های ورزشی چیست؟
با توجه به این که من هم مسئول بوده‌ام کار سختی است. اولین وظیفه تعامل است. تحت هر شرایطی باید با رئیس هیأت تعامل داشته باشد. دوم این که یک هماهنگ کننده بین همه هیأت‌ها باشد و بین روسای هیأت‌ها و مسئولین بالاتر نقش یک رابط داشته باشد. که این هماهنگی و تعامل خیلی مهم است.
باید به رئیس هیأت اختیارات هم بدهند که این هم خیلی مهم است و بعد هم ارزیابی هیأت را داشته باشد.
اداره باید برای روسای هیأت‌ها اساسنامه داشته باشد و از ایشان باید بخواهد که برای مدت پنج سال آینده چه برنامه‌ای دارید و در به چه جایگاهی برسید. این هم راهکار است و اداره باید مشاوره بدهد و اگر آن مسئول نتوانست در راستای اهداف تعیین شده حرکت کند مورد بازخواست قرار بگیرد.
* آیا روسای هیأت‌هایی که انتصاب می‌شوند به نظر شما توجیه می‌شوند که چه مسئولیتی را عهده‌دار می‌شوند و آیا وظیفه ایشان ابلاغ می‌شود؟
اگر توجیح شوند می‌توانند موفق باشند و من بعید می‌دانم که توجیح شوند. چون بیشتر مدیریت صنعتی هستند و من شخصاً این را قبول ندارم ولی در هر حال ایشان توجیح بشوند و چنانچه توجیح‌پذیر و مسئولیت‌پذیر باشند، می‌توانند موفق باشند.
الان نمونه آن را داریم. مثلاً رئیس فدراسیون کشتی یک مدیریت صنعتی است و هیچ سنخیتی وجود ندارد ولی چون مدیریت فدراسیون والیبال را داشته‌اند تا حدودی می‌تواند موفق باشند.
* آیا ورزش یک امر سیاسی است؟
از نظر شخصی من به صورت صد در صد یک امر سیاسی است. هرکسی از لحاظ فکری باید سیاسی کار باشد، ولی آن را در ورزش نباید دخالت بدهد، تا خدای نکرده حقی از کسی ضایع بشود ولی خودش باید سیاسی‌کار باشد.
* عجین شدن سیاست با ورزش به نفع ورزش است یا به ضرر آن؟
اگر عجین باشد به ضرر ورزش است، من مخالف اعمال سلایق سیاسی در ورزش هستم.
* وظیفه متولی ورزش در قبال عملکرد هیأت‌ها چگونه است؟
اگر نظارت کامل بشود و اداره از هیأت‌ها بیلان کار بخواهد و وضعیت هر هیأتی بررسی شود، می‌تواند هیأت موفق باشد و هم اداره. و باید این کار انجام بگیرد. باید به مدیران هیأت‌ها، وقت و زمان و برنامه داده شود و بعداً نتیجه از او خواسته شود.
* یکی از مشکلات هیأت‌ها که بعضاً از طرف مسئولین هیأت‌ها مطرح می‌شود کمبود اعتبارات ورزشی و بالطبعِ آن بسته بودن دست آنها است، نظر شما چیست؟
من با این عقیده مخالف هستم. خدا حضرت امام را رحمت کند. ایشان فرمود اگر مشکل وجود نداشته باشد که شما بیائید یک کاری انجام بدهید مثل روح‌هایی هستید که در قبرستان هستند، دیگر احتیاج به شخص ندارد.
مهم این است که اگر پول و سرمایه نداشتی کاری انجام شود. باید با مشکلات دست و پنجه نرم کرد. وقتی پول به اداره دادند دیگر احتیاجی به من مسئول نیست.
البته لازم به ذکر است منظور این نیست که حقی ضایع شود. پولی که گرفته شود می‌باید به هیأت‌ها اختصاص داده شود.
* با توجه به هزینه‌های ورزش و با توجه به عدم فرهنگ حمایتی از ورزش و علیرغم وجود بنگاه‌های اقتصادی، فکر می‌کنید تکلیف یک رئیس هیأت چیست؟
قبلاً هم اشاره کردم باید بحث حمایت از ورزش توسط جامعه روحانیت فرهنگ‌سازی شود و جامعه روحانیت در این زمینه باید به مدد ورزش بیاید. بنده شخصاً این اقدام را می‌کنم و در جاهای مختلف این قدر حرف می‌زنم تا بالاخره یک نفر پیدا شود تا به ورزش کمک کند.
شاید اعزام یک تیم در حد توان اداره نباشد. هیأت باید خودش کمک کند. باید برود و اسپانسر پیدا کند. من حتی به عملکرد امام جماعت اداره هم نگاه دارم. ایشان باید هر شب به یکی از مساجد برود و محیط را بسازد. اگر هر شب به یکی از مساجد رفته بود تا به حال تمام مساجد را رفته بود. وظیفه مهمی را عهده‌دار است. در این همه مسجد 20 تا 30 نفر ورزشیار هم پیدا بشود، کافی است. البته در نوع برخورد خود باید به گونه‌ای عمل کنند که شخصیت مدیران ورزشی هم زیر سوال نرود که به شخصه از این موضوع دفاع می‌کنم.
من با توجه به این که تا به حال ظرف مدت این شش‌ماه پول زیادی را به هیأت تزریق کردم ولی خود را موفق نمی‌دانم و به آنچه که می‌خواهم نرسیده‌ام. کمتر خودم را وقف هیأت کرده‌ام ولی بایستی این اتفاق بیافتد و مطمئن هستم که می‌شود و اداره هم کمک کنند.
* با توجه به موانع و مشکلات موجود، آقای فتاحی برای چه مسئولیت هیأت والیبال را قبول کرده است؟
من به لحاظ دینی که به گردن داشتم و مدتی هم هیأت والیبال مسئول نداشت و حیف دیدم و علیرغم سختی و مشکل بودن این کار را قبول کردم. و هر وقت هم که نتوانم آن را رها خواهم کرد.
* وضعیت والیبال کاشان چگونه ارزیابی می‌کنید؟
هنوز به نقطه دلخواه نرسیده‌ایم. به جز تیم سوپر لیگی‌مان ما در پایه ضعیف هستیم و وقت و انرژی خود را برای چهار کانون صرف کرده‌ام که آن را از دبستان‌های کاشان با استعدادیابی شروع کردیم تا انشاءالله 4 تا 5 سال دیگر جوابگو باشد. چون پشتوانه برای تیم سوپرلیگ نداشتیم.
* گاهی باشگاههایی به سراغ ورزشکاران می‌آیند و ایشان را جذب می‌کنند. ورزشکارانی که در هیأت‌های ورزشی استعدادیابی، پرورش و آموزش دیده‌اند. آیا باشگاهها دین و تعهدی به گردن هیأت ندارند؟
در جلسه‌ای که با مسئولین فدراسیون داشتیم این موضوع پیشنهاد شد و خوشبختانه قبول شد که از این به بعد هر فرد ورزشکار هیأت که با باشگاهها قراردادی می‌بندد آن باشگاه 2درصد از قرارداد ایشان را به هیأت بدهد. یعنی زحمات کشیده شده برای ایشان بدینوسیله جبران شود. چون رسیدن ورزشکار به این دوران با پول بیت‌المال و دولت بوده است.
یکی از صحبت‌هایی هم که من دارم در خصوص سالن تختی است. که مال همه مردم است ولی یک عده خاص می‌توانند از آن استفاده کنند.
و اگر این برگشت 2 درصد صورت بگیرد می‌تواند کمکی برای هیأت باشد تا هیأت بتواند ورزشکاران بیشتری را پرورش بدهد. باید اداره این بحث را پیگیری کند و به هیأت‌ها بخشنامه کند.
به طور مثال آقای غفور یا پایدار که از هیأت یا باشگاهی رشد کرده و به این درجه رسیده‌اند از امکانات شهر و باشگاه اولیه خود استفاده کرده است و الان می‌بایست برای او برگشت داشته باشد.
* برنامه شما در خصوص هیأت والیبال چیست تا به جایگاه اصلی برسد؟
من در جلسه و نشست اول خواستم که چهار سال باید به من مهلت بدهید. در این شش‌ماهه 4 کانون والیبال را پایه‌ریزی کردیم که در طول سال فعالیت دارند. متأسفانه بیشتر کانون‌ها فقط در تابستان است که ما آمدیم این را به صورت سالیانه توسعه دادیم و خرج آن را می‌دهیم و سرمایه‌گذاری کردیم.
اگر این کانون‌ها ادامه داشته باشد و از آن حمایت شود، انشاءالله 4 سال دیگر ثمره آن را خواهیم دید که اخیراً با توجه به اعزام 2 نفر از افرادی که استعدادیابی کردیم و به فدراسیون معرفی کردیم که فدراسیون ایشان را پذیرفته است که از همین کانون‌ها آنها را پیدا کردیم.
البته نقطه ضعف ما در والیبال بانوان است که هنوز نتوانسته‌ایم کاری شایسته انجام بدهیم ولی در آینده نزدیک برای بانوان هم کانونی را تشکیل خواهیم داد.
* به نظر شما روسای هیأت‌های ورزشی که به صورت افتخاری مسئولیت هیأت را قبول می‌کنند آیا برای این مسئولیت نباید تحقیق کنند؟
ایشان حتماً باید تحقیق داشته باشند و هم توجیح شوند و توجیح‌پذیر باشند. چرا که شاید قبل از قبول کردن این مسئولیت در مرحله تحقیق به این نتیجه برسند که به درد این کار نمی‌خورد و آن را قبول نکند.
باید به سراغ مسئولین قبلی و ورزشکاران برود و نقطه نظرات ایشان را مدنظر قرار دهد. تجزیه و تحلیل کند و به نظر من اگر خیلی از ایشان تحقیق داشته باشند مسئولیت هیأت را نمی‌پذیرند.
به نظر من مسئولینی که درهیأت‌ها گمارده می‌شوند حتماً باید به صورت انتصابی باشد نه انتخابی و حتی در سطح استان و کشور هم که به صورت انتخابی انجام می‌شود بعداً دچار مشکل می‌شوند. ولی در انتصاب اداره باید علم و تجربه و علاقمندی فرد مورد نظر را بررسی نماید.
* ریاست وقت اداره آقای فتاحی را با هر سابقه و تجربه کنار می‌گذارد. نظر شما چیست؟
من آن روز که رفتم هیچ واکنشی نشان ندادم، اگر کسی اعتقاد به نظام دارد باید اینگونه باشد. چون من انتصابی بوده‌ام و امروز به من گفته‌اند که بیا و فردا به من می‌گویند که برو و من هم رفتم. رئیس اداره در موقع انتصاب ضمن ارائه رهنمود زمانی را هم برای ایشان رقم بزند و از ایشان عملکرد درخواست نماید. ولی نباید سیاست را در این امر دخیل نمایند.
در انتصاب روسای هیأت‌های ورزشی نباید سیاسی‌کاری باشد و همچنین نباید پیشنهاد یک مقام سیاسیِ بالاتر باشد که فلانی را بگذارید. چرا که باید شناخت کامل از ایشان وجود داشته باشد و جایگاه ایشان را بدانیم که آیا به درد این کار می‌خورد یا نه.
* البته این پذیرش شما دلیلی بر ورزشکار بودن شما نیست؟
حتماً اگر اشکالی وجود دارد چون ورزشی نیستند. این نقطه نظر نظام است. مبنی بر انتصاب مدیران صنعتی که من شخصاً با آن مخالف هستم. وقتی مدیریت صنعتی شد جابجایی آن هم سخت می‌شود، نمی‌خواهد برود.
در دانشگاه هم همینطور بود. به من گفتند تا عید. و من گفتم دست شما درد نکند. اگر رودربایستی را کنار بگذارید و مثل امام و مقام معظم رهبری عمل کنند. مثل ریاست جمهوری، در عزل و نصب مسئولین هیأت‌ها نباید رودربایستی داشته باشیم. ، مردم کار می‌خواهند و باید کار انجام داد. هرکس کاری می‌تواند بکند بسم‌الله
یکی از مشکلات عمده ما رودربایستی است که باید حل شود.
* مدیرانی هستند که عمل آنچنانی ندارند صرفاً یا بر اثر مسائل سیاسی و یا بر اثر کسوت در مقام خود ماندگار شده‌اند و حاضر به کناره‌گیری نیستند، نظر شما در این خصوص چیست؟
به نظر بنده این ظلم است. انسان باید وجدان داشته باشد. و اداره تربیت بدنی در قبال چنین روسایی که به این درد دچار هستند باید برخورد نماید و به نظر من سخت است ولی باید انجام شود.
چون یکی از طرفین سیاسی کاری کرده است که مسئول بالاتر ایشان سیاسی کاری کرده است و آن هم گناه می‌کند، عرض کردم اشخاص باید سیاسی باشند ولی سیاست را در حوزه کار با مردم دخالت ندهند. اگر این اتفاقات بیافتد ضربه به مردم می‌زند، باید جلوی آن را بگیریم.
من اگر درخط طرف نباشم و ایشان را می‌خواهم جابجا کنم، خودم را جابجا می‌کنند! این یکی از مشکلات نظام است.
* با این جمله موافقید که ورزش یک نردبان است؟
برای همه جا بله. خصوصاً اگر در ورزش سلامت و تواضع داشته باشید به همه جا می‌رسید.
* فکر نمی‌کنید این نردبان به اشتباه زیر پای کسی قرار بگیرد خطرناک است؟
دقیقاً، همینگونه است. البته اداره تربیت بدنی در قبال این موضوع مسئول است. چون شما این موقعیت را در اینجا به دست آورده‌اید. وقتی من رئیس هیأت والیبال می‌شوم و وارد سالنی می‌شوم که 3000 نفر تماشاچی دارد این پله ترقی می‌شود. اگر این واگذاری درست نباشد، ظلم کرده‌ام.
*آیا قوانین قانون اساسی در حوزه ورزش پیاده می‌شود؟
قانون اساسی بسیار خوب گفته است. می‌گوید که ورزش و آموزش و پرورش برای همه مردم رایگان است و آن را صریح گفته است. ولی ماده 88 که متأسفانه در دولت‌های قبلی از مجلس گذرانده شد، تفسیر غلطی صورت گرفت.
خصوصی‌سازی این نیست که باشگاهی که مال بیت‌المال است و با پول بیت‌المال ساخته شده است ما بیاییم و آن را کرایه بدهیم و آن را بدهیم به عده‌ای خاص از آن استفاده کنند و دولت هم نظر مساعد داشته باشد.
حتی این که اداره تربیت بدنی هم وارد عمل شده است و بابت اجاره اماکن شهریه می‌گیرد جای بحث دارد. اداره ممکن است که اگر خودش این کار را نکند، فرد دیگری وارد عمل بشود و ضرر بیشتری را داشته باشد. باشگاهی که به فرد عادی کرایه داده می‌شود ایشان دیگر فکر مردم نیست و فکر خودش است و درست هم همین است و او می‌خواهد استفاده کند. اگرچه کار اداره تربیت بدنی هم صحیح نیست ولی در هر حال از بین بد و بدتر باید بد را انتخاب کرد.
+ نوشته شده در چهارشنبه سوم آذر ۱۳۸۹ ساعت 11:29 توسط دبیر
|